Pierwotne budownictwo w Polsce – pozyskiwanie materiałów i ich wykorzystanie

W dawnej Polsce rozwój budownictwa postępował dzięki ogromnym zasobom lasu, skąd czerpano drewno, jako materiał budowlany. Z uwagi na trudność pozyskania kamienia stosowanego w budownictwie od epoki średniowiecza pojawiły się drewniane konstrukcje wieńcowe i szkieletowe. Są one stosowane po dziś dzień. Drewno służyło też, jako element wykończenia domu.  Architektura domów z drewna – ludowa, była powszechnie znana i stosowana na wsiach i w małych miasteczkach. Dzięki wykonaniu z drewna, domy cechowała nie tylko trwałość, ale także malowniczość. W takich budowach drewno tworzyło całe obiekty budowlane. Natomiast już na przełomie XVII i XIII wieku stwierdzono także użycie w budownictwie gliny i tzw. cegły glinowej, bloczków uformowanych z tego rodzaju skały osadowej. Ludowe budownictwo z gliny być może należało do najstarszych. Glinę łączoną ze słomą i drewnianym szkieletem, co dawało trwałości i tworzyło zdrowe warunki mieszkalne. Powszechne także było wykorzystanie trzciny, szczególnie na terenach przyległych do trzcinowisk.  Domy z gliny i drewna budowano w Polsce przez setki lat, na przestrzeni wieków, od małych budynków tzw. gospodarczych po wielkie budowle i pałace. Drewno służyło zazwyczaj do tworzenia sklepień, konstrukcji i układów, glina do wypełniania ścian wewnątrz domu.